Yine dağların sevdası düştü yüreğime, anne.
Kurşunların sevdası…
Zulümlerden bıktım, usandım.
Yüreğim kanıyor, anne.
Kara bulutlar bir sağanaktır, tutturmuş gider;
Dünya zulüm, zulüm kokar, anne.
Bir bahar düşlüyorum, anne,
Gözlerimiz güneşe doymuş, ışıl ışıl.
Şehadet rüzgârına kapıldık, yüreğimiz göçüyor, anne.
Bu savaş bitecek, bu savaş bitecek,
Hem de karanlığa kalmadan, anne.
Kanlı gömleğimi göğsüne basıp
Tağuta lanet okursun, ağlarsın, ana.
Yürekler avuçta, dağlara çıkıp
Şehit şehit vardık düşman üstüne, ana.
Bilal öldü derler ise sakın inanma, ana;
Bil ki ben şehit olmuşum, şehitler ölmez, ana.
Şarapnel altında, kurşun altında
Tekbir getiririz, marşlar söyleriz, ana.
Şafakla birlikte düşman üstüne
Cehennem alevi olur, yağarız, ana.
Bilal öldü derler ise sakın inanma, ana;
Bil ki ben şehit olmuşum, şehitler ölmez, ana.
Dağlardan dünya bir başka görünür,
Ölüm korkusu gözümden silinir, ana.
Her şehidin kanı bir lale olmuş,
“Haydi sen de katıl bize, katıl!” der, ana.
Bilal öldü derler ise sakın inanma, ana;
Bil ki ben şehit olmuşum, şehitler ölmez, ana.
Ve 29 Ekim 1987…
Bilal de can evinden vuruldu.
Yaprak yaprak düştü,
Şehit kanlarının karıştığı toprağa.
Görün dağlar,
Görün nasıl döne döne savaşıldığını.
Görün sözlerinde duranları
Ve sonrakilerin nasıl sözlerinde durduklarını.