Derdi büyük bir yetim sevdasıyla Hira’da,
Belirdi kutlu elçi, göründü ufuklarda.
Söyledi kelimeyi, gün doğdu karanlığa,
Getirdi yüce vahyi, o gün doğdu sevdamız.
Kızgın kumlar üstünde, taş altında sineler,
Hep haince dağlandı öyle mazlum bedenler.
Haykırdı Sümeyye’ler ve yaklaştı cennetler,
Kahroldu Ümeyye’ler, yüceldi hep davamız.
Bedir’de imtihanlar kavradı yüreğimizi,
Medine’de kardeşlik, Hayber’de kuvvetimiz.
İşte döndük Mekke’ye, son buldu gurbetimiz,
Hörgüçlerle secdeler ve işte kulluğumuz.
Bir hatırlatma bu zamana,
Ki yüreği vahiy, eziyette duası sabır,
Zaferinde secde ve gözyaşı olan,
Yüreklere yürüyüp, yüreklere çağlayan,
O’ndan, onlardan,
O eskimez çağlardan.