Kıyam gününün o en yakın buluşma anında,
Bir kurşun ile toprağa çakılsın bedenim,
Bir daha o yerden kalkmamacasına.
Önce bir damla kanım düşsün toprağa,
Akacak temiz kanların habercisi olsun.
Ve ardından ılık bir titremeyle
Bütün damarlarım boşalsın yağmur yerine;
Ki daha güzel canlar yeşersin o topraktan,
Daha güzel canlar benden, bu yola kurban.
Ağıtlar yakılmasın ardımdan,
Bilinsin, yüreklere işlensin:
Yalnız Allah için yaşansın
Ve ölüm…
Ölüm de yalnız O’nun için olsun.
Ne gözyaşı avutur gönülleri,
Ne bir müjde güldürür bu yüzleri.
Kim bilir, belki kanımı bekliyor
Açmak için bu toprağın gülleri.
Varsın zulüm bütün dünyayı sarsın,
Varsın sevinçler de başka bahara kalsın.
Madem ölüm tek bir defa gelecek,
O da neden Allah için olmasın?
Yüreklerden yeni bir filiz çıksın,
Hiç yılmasın, beklesin gündüzleri.
Bir gün yine toprak kana susarsa,
Bekletmesin açılacak gülleri.
Varsın zulüm bütün dünyayı sarsın,
Varsın sevinçler de başka bahara kalsın.
Madem ölüm tek bir defa gelecek,
O da neden Allah için olmasın?