Yusuf, bırak uçursun esen rüzgâr saçlarını,
Rabbin sana kör zindanları gül bahçesi yaptı.
Yusuf, güzel yüzünden kaldır bu hüznü,
Rabbin yeryüzünde seni sevdiği bir kul yaptı.
Yusuf, kuyular çok derin, karanlık kuyular,
Seni kör karanlık kuyuya kardeşlerin attı.
Yusuf, kuyular çok derin, karanlık kuyular,
Seni karanlık kör kuyudan Rabbin çıkardı.
Yusuf, kuyular derin, karanlık kuyular,
Seni karanlık kuyuya kardeşlerin attı.
Yusuf, kuyular karanlık, derin kuyular,
Seni karanlıktan Rabbin çıkardı.
Yusuf, kuyular çok derin, karanlık kuyular,
Seni karanlık kör kuyudan Rabbin çıkardı.
Yusuf, baban Yakub’u kör etti bu ayrılık,
Rabbin babanı kanlı gömleğinle yaşattı.
Yusuf, gözüne yaş düştü, gönlüne ateş,
Rabbin seni bir peygamber yaptı…
Yusuf, kuyular çok derin, karanlık kuyular,
Seni kör karanlık kuyuya kardeşlerin attı.
Yusuf, kuyular çok derin, karanlık kuyular,
Seni karanlık kör kuyudan Rabbin çıkardı.